Po co Jestem ?

6-01-2016

Po co Jestem ?

Świadomość

5-01-2016

Życie nie zacznie się, kiedy zrobię maturę,

skończę studia, wyjdę za maż, urodzę dzieci, 

odchowam dzieci, schudnę, zarobię, zostanę

prezydentem, skończę dom...

ŻYCIE ZACZNIE SIĘ, KIEDY

obudzi się w nas pragnienie zrozumienia siebie

Jest tylko jeden klucz : Świadomość

NAJWAŻNIEJSZE JEST TO, ABY KOCHAĆ ŻYCIE KAŻDĄ CHWILĄ

Kim jestem i o czym marzę

Kim jestem dzisiaj?

Co lubię robić?

Z czym (i w czym) dobrze się czuję ?

Co sprawia mi prawdziwą radość?

W jakim kierunku chciałabym się rozwijać?

Jakie są moje marzenia ?

Żyjemy w czasach,

w których coraz

więcej ludzi

BUDZI SIĘ ZE SNU 

NIEŚWIADOMOŚCI.

Zaczynamy rozumieć,

że znaczenie ma

nie tylko to, co dzieje się

w rzeczywistości,

ale też subtelne

uczucia w naszym 

wnętrzu.

Sztuka Znikania

4/01/2016

Lubię zapach młodzieńczej fascynacji w kinach letnich.

Sztuka Znikania

Pamiętam niepewność

mnóstwo ludzi sie boi, wszyscy oni milczą

lęków                 obsesji

Pamiętam zapach, smak, dotyk

Energia jak skondensowane mleko

Wielka fala z nieludzką siłą

czuję fizycznie twój dotyk

twój zarost na policzku

twoje miękkie ciało, uścisk

miałeś kochać

Jestem krzykliwa i nieznośna.

Marzyciele

Mam sen, opowiada baśniową historię O miłości

Przykro mi, znów jestem sama

"Ojej, tak mi kogoś brak"

bardzo ciężko sie zakochać

Lepiej przekręć się pod ziemią

W samym sercu zimy.

Cierpisz na bardzo subtelne uczucie,

równie piękne co oczy

przez które widać poszarpaną w środku duszę.

Światy Równoległe czyli Nowy Początek

Postanowiłam podjąć się małego wyzwania.

Od dawna już tęskniłam za pisaniem, bo, wraz z rysunkiem i ilustracją, dopełniają mnie i pozwalają wyrażać emocje, przemyślenia, nurtujące mnie zagadnienia.

Dnia 4 stycznia zaczęłam projekt nazwany „ Światy Równoległe”,

 który jest swoistą podróżą do mojego wnętrza . 

Całość prowadzona jest w estetyczny, prosty i nieco przypadkowy sposób – każdego dnia siadam przy moim biurku w moim atelier ,

 wyciągam stare magazyny i czasopisma, 

wycinam coraz to ciekawsze słowa, cytaty lub całe artykuły

 i wklejam, ozdabiając je nieco nie tuzinkowymi fotografiami czy też ilustracjami, 

tworząc całość wyrażającą moje surowe emocje.

Chce w ten sposób dotrzeć do rdzenia,

 do pierwiastka twórczego wewnątrz mojej duszy,

 ostatnio zaniedbanego i nieużywanego. 

Społeczeństwo i nasze otoczenie często nie pozwalają nam być tym kim naprawdę jesteśmy , a dotarcie do własnego serca staje się nie lada wyzwaniem.

To kim jesteśmy nie jest przypadkiem – każdy z nas posiada wewnętrzną mądrość, własną unikatowość i piękno, które tylko czeka aby zostać odkryte na nowo i wykorzystane.

Mam nadzieje że ten mały projekt wniesie coś do mojego jak i Waszego życia. 

xoxo

Emilia

Rok 2015 - podsumowanie i refleksje

Cześć kochani !

Rok 2015 dobiega końca.

Moje refleksje na ten temat ?

Było ciężko. To był chyba jeden z najcięższych lat mojego życia.

Sporo mnie spotkało, bardzo dorosłam, dojrzałam.

Nadal jednak pozostaje dobrej myśli i wierze, że nawet po deszczu wychodzi słońce.

W tym roku dowiedziałam się, że świat zawsze dąży do równowagi, dlatego ważne jest aby zachować harmonie wewnętrzną a wtedy cały świat zewnętrzny także się ułoży.

Zrobiłam 4 tatuaże i zakochałam się w tej sztuce zdobienia ciała. 

Pożegnałam anoreksje jako sposób na rozwiązywanie ( a raczej tłumienie ) problemów.

Ścięłam włosy maksymalnie krótko jako symbol nowego początku.

Rok 2016 zapowiada sie na prawdę dobrze. 

Jestem bardzo pozytywnych myśli, otwieram sie na nowości, wiedzę i doświadczenie. 

No i w tym roku też kończę szkołę i wylatuję z rodzinnego gniazda.

 Gdzie?

Czas pokaże.

Jak na razie skupiam sie na realizowaniu malutkich ale istotnych dla mnie celów

( takich jak np. otworzenie własnego sklepu na Etsy czy też ukończenie szkoły i napisanie matury )

Wracam do pisania, bo działa to na mnie bardzo terapeutycznie, a wraz z rysunkiem zawsze stanowią dla mnie koło ratunkowe, nawet w te najciemniejsze dni. 

Pomiędzy drzewami i naturą poszukuje motywacji i inspiracji, szukam siły której mi teraz potrzeba aby dopiąć wszystko na ostatni guzik.

Uczę sie oddychać na nowo, uczę się siebie gdzieś zagubionej w tłumie.

Uczę sie doceniać każdy dzień , uczę się słuchać,widzieć i czuć.

Nie ma nic istotniejszego niż poznać siebie w każdym najmniejszym stopniu, 

bo kiedy poznamy samych siebie, jesteśmy w stanie ŻYĆ a nie tylko egzystować. 

Zostawiam was z moją najnowszą inspiracją czyli panią Laurą Makabresku,

której zdjęcia powodują u mnie ciarki na całym ciele i nieraz wzruszają do łez.

xoxo

Emilia

Nowy tatuaż i jego znaczenie

No i stało się

Wczoraj narodziło się następne dzieło, które ozdabia moje ciało 

Wykorzystałam jeden z moich rysunków,

 bo jego znaczenie jest dla mnie bardzo ważne.

Ogólnie nie uważam, że każdy tatuaż musi mieć jakieś znaczenie

 - czasem fajnie jest zrobić coś spontanicznie, bez większego zastanawiania sie i planowania.

Czasem wystarczy kilka sekund odwagi by odmienić swoje życie na zawsze.

Tym razem jednak tatuaż ma dla mnie duże znaczenie.

Chciałam, żeby tatuaż w tak widocznym miejscu jakim jest ręka 

( i to prawa, cały czas nią rysuje, także tatuaż jest zawsze na widoku ) 

oznaczał coś więcej.

Słyszeliście kiedyś takie bardzo mądre, buddyjskie przysłowie  :

"Nie jesteś kroplą w oceanie. Jesteś całym oceanem zawartym w kropli "

?

Ten niepozorny żuczek jest właśnie dla mnie metaforą tych słów.

Czasem wszyscy czujemy się mało znaczącymi istotami, 

podobnie też postrzegamy insekty - bo niby po co komu one ? 

Ten tatuaż ma mi przypominać, że nosze w sobie cały świat, że nie jestem tylko jego częścią, ale całością i że niczego mi nie brakuje.

Pomysł wziął się z wędrówek po lesie, które pochłaniają mnie do reszty,

 zapominam wtedy o całej cywilizacji, wyciszam się , wsłuchuje.

Natura nie jest miejscem do zwiedzania raz na jakiś czas. 

Natura to nasze naturalne miejsce zamieszkania. 

I też żuczek właśnie to symbolizuje.

Pozdrawiam was cieplutko, dopijam kawkę 

i zabieram się za historię sztuki.

Zostało dokładnie 78 dni szkoły, nie licząc wolnego i weekendów.

A potem co ?

To się okaże, ale czuje, że życie jeszcze nie raz mnie zaskoczy.

xoxo

Emilia

Żegnam was wraz moim przyszłym mężem , Hozierem

Lubię te wersje jego piosenek grane "na żywca", bez polepszeń.

Studia,dylematy egzystencjalne oraz powrót okresu buntu (?)

Jestem przerażona przyszłością.

Na pewno w życiu każdego człowieka przychodzi moment wyboru - przymusowa edukacja powoli dobiega końca ( jeszcze tylko 82 dni  szkoły i nie wiem czy mam się cieszyć czy martwić) , 

opieka rodziców trwać wiecznie nie będzie 

a społeczeństwo jak i najbliżsi jednak nalegają na wybór szkoły wyższej.

Miałam już na siebie miliony planów do których dążyłam, ale jak na ten moment jestem bezradna - siedzę po środku bagienka zaległości, nieusprawiedliwionych godzin które zamiast w szkole spędziłam na kreatywnym tworzeniu w towarzystwie ciepłej kawusi w ulubionych kafejkach.

Życie jest jak poemat - raz piękne jak wschód słońca który budzi cię niespodziewanie w sobotni poranek a raz daje ci za przeproszeniem po mordzie .

 Jak ostatnio pani pedagog stwierdziła - życie to nieustająca parabola - raz jest lepiej, 

raz jedyne na co ma się ochotę to zakopać sie pod pierzynkę z stosem komiksów i nigdy nie wychodzić ( ok, z komiksami to moja propozycja przeżycia apokalipsy, nie sądzę, aby pani pedagog fascynowała się obrazkowymi historyjkami ).

I chyba jestem po ujemnej stronie osi.

Pierwszy plan to było wyjechać. 

Jak najdalej. 

Była w planach Australia, ale po ostatnich wakacyjnych 40-to stopniowych upałach moja fascynacja Australią stopniała. 

Potem Anglia - piękny kraj, piękny język, piękni rudzi mężczyźni ( mam ogromna słabość do rudych , nic na to nie poradzę), jednakże koszty związane z studiami oraz mieszkaniem przerosły moje możliwości i środki.

 Pozostało zostać w naszej, mniej lub bardziej przekonującej Polsce.

Po ostatniej klasowej wycieczce do stolicy , po głowie nieustannie chodzi mi ASP ,
znając moje poświecenie jestem w stanie przygotować 20 prac do maja,
ale wizja 5 lat ślęczenia na uczelni trochę kłóci sie z moim dzikim wnętrzem,
które nie cierpi zasad oraz przymusu.

 A więc cóż mam ze sobą począć?

Jak na razie wiem, że choćby nie wiem co, zawsze będę tworzyć, bo rysowanie w moim życiu jest jak tlen dla płuc - bez tego ani rusz !
Nie przestaję marzyć, ale dorastając, moje marzenia stają sie bardziej realne, bardziej przyziemne.

Czy to dobrze ?
Okaże sie w przyszłości.

Jak na razie obrałam sobie za cel przeżycie tych 82 dni, staranie się nie dopuszczać myśli samobójczych do siebie oraz spróbować nie opuszczać tylu dni w szkole.

A no i maturę przydałoby sie zdać.

Życzę wam miłego tygodnia, sobie również, bo czeka mnie sporo wyzwań.
Ale damy rade !


xoxo
Emilia

Ps. Obiecuje Wam, że jak skończy się ta cała dżungla z klasą maturalną, wrócę tu na stałe, dajcie mi tylko czas i prześlijcie troszkę pozytywnej energii, bo moja jak na razie chyba została Węgrzech, gdzie spędziłam wakacje .

Psps. Zdjęcia wykonała moja bardzo dobra znajoma z klasy, także troszkę perfidnie podkradłam jej fotki ( oprócz pięknego cytatu, który sama zdołałam złapać, jest na prawdę bardzo inspirujący i prawdziwy ! )
ale niestety jak niektórzy dobrze wiedzą , z Iphonem długo nie da sie zwiedzać, bo momentalnie się wyładowuje.

Zostawiam was z fajną przemową zatytułowaną " Sztuka bycia sobą", troszkę czasu zajmuje, potrzeba znać angielski, ale myślę warto ;)